|
Morskie Oko to najpiękniejsze jezioro w Tatrach, a Dolina Rybiego Potoku, jedna z najpiękniejszych dolin tatrzańskich.
Powierzchnia jeziora Morskie Oko wynosi około 35 ha, o długości 800 m, szerokości 560 m, głębokości 50,8 m.
Nazwa jeziora związana jest z legendą, iż istnieje podziemne połączenie jeziora z morzem. Tafla jeziora leży na wysokości 1395 m n.p.m. Z Morskiego Oka rozpoczynają się liczne szlaki turystyczne: na Rysy (2499 m n.p.m., najwyższy szczyt w Tatrach Polskich) przez Czarny Staw pod Rysami (1581 m n.p.m.), Przełęcz pod Chłopkiem (2307 m n.p.m.), wokół Morskiego Oka, przez Szpiglasową Przełęcz (2110 m n.p.m.), do Doliny Pięciu Stawów Polskich.
Warto wspomnieć o słynnym sporze o Morskie Oko. 13 września 1902 roku został wydany werdykt przez Międzynarodowy Sąd Rozjemczy w Grazu, na mocy którego Galicja zachowała tereny przygraniczne obejmujące między innymi Morskie Oko i Dolinę Rybiego Potoku.
Początki sporu sięgają schyłku XVI wieku. Wówczas w latach 1575 1634 Olbracht Łaski, a później Jerzy Horwath Pallocsay i jego następcy zgłaszają roszczenia do części starostwa nowotarskiego, obejmującego m.in. Morskie Oko. W czasach przedrozbiorowych spór toczył się między Polska a Węgrami, a w okresie rozbiorów Polski między Galicja a Węgrami.
Największe natężenie konfliktu nastąpiło w latach 1890-1901. W tym czasie władze węgierskie wysyłają oddział żandarmerii nad Morskie Oko. Dochodzi nawet do drobnych potyczek. W roku 1901 Austria i Węgry powołały Międzynarodowy Sąd Rozjemczy, na czele którego stanął Szwajcar Johan Winkler. Strona galicyjska żądała utrzymania istniejącej granicy.
Największym obrońcą praw Galicji do Morskiego Oka byt profesor Uniwersytetu Lwowskiego Oswald Balzer. Polski uczony oparł się na dawnych mapach i licznych świadectwach literackich z XVII i XVIII wieku i dowiódł, że obszar starostwa nowotarskiego sięgał aż do Małej Wysokiej i Polskiego Grzebienia.
|
